“อุบล”
วันนี้เรื่องราวที่เรียบสำหรับคนว่างงาน และวันหยุด(ซึ่งก็แค่วันธรรมดา)
ก็ผ่านไปอย่างปกติ ..
แดดร้อน คนก็เริ่มร้อนรน
เวลาผ่านไป ก่อเกิดประสบการณ์มากมาย
เรียนรู้เรื่องราว ต่างๆ ทั้งดี ทั้งร้าย
แต่ก็ย้อนกลับมามอง … เราทำอะไรอยู่
เวลาเดินไป แต่เราเองยังย่ำอยู่กับที่
แต่ในการที่ย่ำอยู่กับที่ เราได้โตขึ้นอย่างช้า
โตในมุมมอง .. ความคิด ความเข้าใจ
ถึงแม้ในเชิงธุรกิจ หรือสังคมเราจะยังย่ำ ..
แต่ในทางชีวิตจริงๆ เรากลับได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ
การบวชเรียน ..
เป็นสิ่งที่ดีต่อตัวเอง … ถึงแม้จุดประสงค์จะเพื่อทดแทนบุญคุณ
แต่บางครั้ง มันกลับขัดเกลาตัวเราเอง ถึงแม้จะเพียงน้อยนิด
ถึงแม้ จะมีตัวอย่างที่ดี และไม่ดีมากมาย
ถึงแม้จะละซึ่งกิเลส ต่างๆ ไม่ได้
แต่ก็ได้เชื่อว่าได้ลองทำ ได้พยายามทำ
แค่ความพยายามก็สอนให้เราได้เรียนรู้ความเป็นจริงได้
ว่าคนเรานั้น ต่อให้ใครมาบังคับเราให้ทำอะไรแต่ใจเรายังยึดติด
ยังคงตามหาสิ่งที่ไม่ใช่ของเรา
ยังคอยคิดว่ามันต้องเป็นของเรา
ก็ไม่ได้ช่วยให้เราเข้าใจในตัวจริงได้
ตัวจริง คือ .. ความเข้าใจในสิ่งๆนั้น การหยิบและวาง
คนเราต่างมักยกอ้างในสิ่งต่างๆ เป็นยังงั้นเป็นยังงี้
ทุกสิ่งทุกอย่างต้องสัมผัสถึงจะเข้าใจถึงแก่นของมัน
เศร้า สุข ทุกข์ ดีใจ เสียใจ ฯลฯ
ค่อยๆเรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง …
ต้องลองหยิบและวาง ค.รู้สึก ที่เรียกว่า เศร้า สุข ทุกข์ ดีใจ เสียใจ ฯลฯ ถึงจะเข้าใจ?
ปล. แดดร้อนคนก็เริ่มกรอบ
ถ้าคนเรามัวแต่หยิบ ๆ ๆ ๆ ก็คงะต้องแบกรับอะไรหลายๆอย่างไว้เยอะ จนเหนื่อย .. ถึงแม้จะหยิบขึ้นมาแต่ก็ใช่ว่าเราจะเข้าใจ … เพราะจิงๆแล้ว มันก็เพียงแค่ความรู้สึก แต่ถ้าเราไม่ยึดติดกับมัน .. และวางมันลงเราว่านั่นล่ะความเข้าใจถึงแก่นของมัน มากกว่านะ